Jurriaan van Stigt
"Morgen beginnen we echt met sporten." Iedereen kent dat gevoel. Maar wat als je hart volgende week al stilvalt? Dan is morgen te laat. Zo zit het ook met CO₂ in de bouw: we bouwen vandaag, niet in 2075. En die uitstoot van vandaag telt nú mee in het Parijs-budget.
Afgelopen maand verschenen drie onderzoeken die samen één verhaal vertellen: CO₂ is de olifant in de kamer, maar het maakt enorm uit wélke CO₂ en wannéér we die uitstoten. De gebruiksemissies - energie, mobiliteit, consumptie - kunnen we in de tijd nog bijsturen. Elektrificatie, gedragsverandering, schone netten: het zijn langlopende processen, maar ze blijven flexibel.
De embodied carbon daarentegen - de CO₂ in grond, fundaties, parkeergarages, staal en beton - gaat er nú in. Op het moment dat we bouwen. In het decennium waarin de uitstoot volgens Parijs juist het hardst omlaag moet. En wat eenmaal in de grond zit, kun je niet meer weg-ontwerpen.
Dus vrienden - Rients, Martin, Cody, Reimar, Marco, Tim - laten we niet discussiëren over óf we moeten bouwen of verdichten, maar over hóe. Want locatie, dichtheid, transformatie versus nieuwbouw, materiaalkeuze en parkeren zijn geen ondergeschikte keuzes. Ze bepalen direct hoeveel ton CO₂ we dit decennium al vastleggen.
Slimme verdichting, hergebruik, minder verharding, hybride constructies, geen standaard parkeergarages: dit zijn geen ideologische wensen maar harde klimaatknoppen. Nu omdraaien betekent voorkomen dat we straks moeten compenseren wat we vandaag in de grond storten.
Dus laat rapporten niet bij rapporten blijven. Kom met een praktische aanpak, want de sportschool wacht niet tot volgende week. De klimaatklok tikt nú. En wie morgen wil beginnen, loopt vandaag al achter de feiten aan.