LEVS denkt over ...
... de groene bubble
Prik die populistische groene wolk door!
Je kunt geen publicatie over architectuur openslaan of het wonderwoord ‘duurzaam’ voert de boventoon. LEVS krijgt de indruk dat journalisten zich zand in de ogen laten strooien door de PR-afdelingen van architectenbureaus en ontwikkelaars. Want wie zich iets beter verdiept in de daadwerkelijke groenheid van gebouwen, komt helaas vaak bedrogen uit.
Zonder onderscheid te maken tussen een decoratieve groenprint op de gevel en daadwerkelijke duurzaamheid, plakken ontwikkelaars en architecten het predicaat duurzaam op hun projecten en worden daarin nagepraat door de argeloze journalist. Zoals ook genuanceerde onderzoeksrapporten over de duurzaamheid van hergebruik versus nieuwbouw rücksichtslos worden geïnterpreteerd in het voordeel van de ontwikkelaar met sloopzin. Duurzaam lijkt niet langer een zorgvuldig berekende waarde op basis van een gerealiseerd gebouw, maar een gevoelswaarde, die vooral bij het presenteren van de eerste plannen hoog scoort bij gemeente en burger. Dat veel duurzame aspecten van het originele plan tijdens de uitvoering sneuvelen wegens bezuinigingen, is een onderwerp dat angstvallig gemeden wordt.
Dit is overigens geen typisch architectuurprobleem: in andere producten wordt duurzaamheid vaak nog opzichtiger ingezet als marketing tool. Een treffend voorbeeld is de tekst op het bijgaande flesje: smaller cap = less plastic. De absurditeit van deze benadering is voor iedereen zichtbaar. Als je populisme omschrijft als het simplificeren en generaliseren van een complex probleem om daar vervolgens een schijnoplossing voor aan te bieden, dan kun je stellen dat het huidige gebruik van het woord duurzaam populistische trekken vertoont. Maar dat dit populistische gebruik ook alom present is in architectenland lijkt niemand te willen zien.
Hoog tijd dus om de grote groene wolk door te prikken. Met een aanscherping van de milieuwetgeving en serieuze onderzoeksjournalistiek. Met kritische analyses en evaluaties van echte gebouwen, niet van de papieren plannen. Laten we ons niet langer laten verleiden door symposia en mooie bedoelingen, om achteraf te constateren dat dat wel wat naïef was. Laten we lering trekken uit het debacle met de banken. Als wij, als gecommitteerde vakmensen, ons laten gebruiken voor mooie praatjes en sexy plaatjes, zijn we dan niet de slippendragers van de volgende vastgoed bubble? En laat de overheid vooral haar rol hierin nemen en de eisen opschroeven, zodat een level playing field ontstaat voor iedereen. Op dat moment zul je trouwens ook zien dat wat de markt nu als onmogelijk bestempelt, toch best mogelijk is.
Lees ook de andere berichten van Nieuws met LEVS 3/2010:
2 St. Ignatius onder de grond
3 Groen plan voor 'Green City'
4 Spraakmakend hergebruik
5 Ontwerp rond de watertoren
6 Estafette aan de Brinklaan
Prik die populistische groene wolk door!
Je kunt geen publicatie over architectuur openslaan of het wonderwoord ‘duurzaam’ voert de boventoon. LEVS krijgt de indruk dat journalisten zich zand in de ogen laten strooien door de PR-afdelingen van architectenbureaus en ontwikkelaars. Want wie zich iets beter verdiept in de daadwerkelijke groenheid van gebouwen, komt helaas vaak bedrogen uit.
Zonder onderscheid te maken tussen een decoratieve groenprint op de gevel en daadwerkelijke duurzaamheid, plakken ontwikkelaars en architecten het predicaat duurzaam op hun projecten en worden daarin nagepraat door de argeloze journalist. Zoals ook genuanceerde onderzoeksrapporten over de duurzaamheid van hergebruik versus nieuwbouw rücksichtslos worden geïnterpreteerd in het voordeel van de ontwikkelaar met sloopzin. Duurzaam lijkt niet langer een zorgvuldig berekende waarde op basis van een gerealiseerd gebouw, maar een gevoelswaarde, die vooral bij het presenteren van de eerste plannen hoog scoort bij gemeente en burger. Dat veel duurzame aspecten van het originele plan tijdens de uitvoering sneuvelen wegens bezuinigingen, is een onderwerp dat angstvallig gemeden wordt.
Dit is overigens geen typisch architectuurprobleem: in andere producten wordt duurzaamheid vaak nog opzichtiger ingezet als marketing tool. Een treffend voorbeeld is de tekst op het bijgaande flesje: smaller cap = less plastic. De absurditeit van deze benadering is voor iedereen zichtbaar. Als je populisme omschrijft als het simplificeren en generaliseren van een complex probleem om daar vervolgens een schijnoplossing voor aan te bieden, dan kun je stellen dat het huidige gebruik van het woord duurzaam populistische trekken vertoont. Maar dat dit populistische gebruik ook alom present is in architectenland lijkt niemand te willen zien.
Hoog tijd dus om de grote groene wolk door te prikken. Met een aanscherping van de milieuwetgeving en serieuze onderzoeksjournalistiek. Met kritische analyses en evaluaties van echte gebouwen, niet van de papieren plannen. Laten we ons niet langer laten verleiden door symposia en mooie bedoelingen, om achteraf te constateren dat dat wel wat naïef was. Laten we lering trekken uit het debacle met de banken. Als wij, als gecommitteerde vakmensen, ons laten gebruiken voor mooie praatjes en sexy plaatjes, zijn we dan niet de slippendragers van de volgende vastgoed bubble? En laat de overheid vooral haar rol hierin nemen en de eisen opschroeven, zodat een level playing field ontstaat voor iedereen. Op dat moment zul je trouwens ook zien dat wat de markt nu als onmogelijk bestempelt, toch best mogelijk is.
Lees ook de andere berichten van Nieuws met LEVS 3/2010:
2 St. Ignatius onder de grond
3 Groen plan voor 'Green City'
4 Spraakmakend hergebruik
5 Ontwerp rond de watertoren
6 Estafette aan de Brinklaan